Mariëlle Tweebeeke móét met pen op tv: ‘Noodkast bij Nieuwsuur’

Mariëlle Tweebeeke verschijnt in haar programma Nieuwsuur altijd met dezelfde pen. Er is wel een noodplan voor als ze dat ding een keer vergeet, maar in principe kan ze niet zonder. “Het is een cadeau.”

© NPO

Tijdens verkiezingstijd is Mariëlle Tweebeeke een van de meest gevreesde interviewers. Ze heeft al flink wat messcherpe tv-interviews op haar naam staan en in aanloop naar de verkiezingen zullen onder anderen Dilan Yesilgöz en Henri Bontenbal bij haar op het matje moeten. Voor de presentatrice is belangrijk dat ze dan kan terugvallen op haar pen.

‘Waarom die pen?’

Eva Jinek heeft Mariëlle aan tafel zitten en vraagt de presentatrice ernaar. “Mariëlle, vanaf het moment dat je als journalist werkt, 25 jaar geleden, heb jij één attribuut bij je, en dat is je pen”, zegt ze in Eva.

Daarop zegt Mariëlle: “Hij zit nog in m’n tas.”

Eva: “Maar je bent nu niet aan het werk. Die heb je altijd bij je en het is altijd dezelfde pen. Waarom deze pen? Wat doet die voor jou?”

Niet zomaar attribuut

Mariëlle wil er niet te hoogdravend over doen. “Ja, jeetje, die pen… Het is ook gewoon heel simpel: ik gebruik hem. Jij hebt hier ook een pen.”

Eva: “Ja, maar van mij mag het elke pen zijn, dat maakt mij niet uit!”

Mariëlle: “Ja, ik onderstreep, ik hoor nog iets op m’n oor. Ik bedenk iets of hoor iets in een reportage die ik niet heb kunnen zien en net af is. Dan schrijf ik het op. Mensen denken altijd dat het een attribuut is, maar ik gebruik hem dus ook. Het is wel waar: ik heb wel het allerliefste m’n eigen pen.”

Geluksding

Waarom wil Mariëlle die het liefst? “Het is een cadeau dat ik ooit van m’n ouders heb gekregen. Het is ook een mooie pen. Ik zal de naam niet noemen, maar het is on top of the world.”

Eva: “Het is een heel mooie pen. Dat klopt, ja. Het is een beetje een geluksding geworden natuurlijk. Een ritueel om die bij je te hebben. Heb je wel eens meegemaakt dat je hem niet bij je had toen je hem nodig had?”

Reservepen

Als Mariëlle haar pen vergeet, treedt er een noodplan in werking. “Bij Nieuwsuur hebben we een kast en daar hebben we een wat simpelere, maar ook redelijk mooie pen en die wordt voor mij bewaard als ik mijn eigen pen vergeten ben. Die doet het ook goed. Ik vind eigenlijk ook weer niet dat het zó erg mag zijn dat ik helemaal uit mijn doen raak als ik hem niet heb.”

Eva: “Je wil niet terug naar huis hoeven om hem te halen?”

Mariëlle: “Nee, nee, dat kan niet.”