Paul de Leeuw nog wel een A-ster? ‘Het wordt helemaal niks met mij’

Paul de Leeuw lijkt aan het einde van zijn tv-carrière te degraderen. Is hij nog wel een A-ster of is die tijd definitief voorbij? “Ik stond op het punt om dingen aan te nemen, die ik normaal zou afwijzen.”

© NPO

De 64-jarige Paul de Leeuw zit op een punt van zijn carrière dat het twee kanten op kan gaan: of het wordt Henny Huisman-achtig triest óf hij bereikt de onaantastbare status van André van Duin. Helaas lijkt het de eerste optie te worden en dat komt vooral omdat Pauls publiek ouder wordt, maar hij zelf blijft hangen in gênant puberale content.

Implosie

Paul heeft in het afgelopen, desastreuze seizoen van Ranking the Stars wekenlang gesparteld tussen een verzameling van trashy realitytyes als Sjorleone en Patty Brard moest fungeren als vlag op de modderschuit. En nu zien we de tv-presentator amusement maken over de rug van dementerende ouderen. Oei, oei, oei, het gaat echt niet best.

Zelfreflectie kent Paul niet: hij zou zó nog een seizoen van Ranking maken, vertelt hij ook dit weekend weer in het AD, en daarmee is de implosie van zijn tv-carrière natuurlijk meer dan terecht. “Als RTL me nog een keer vraagt, doe ik gewoon weer mee.”

Prime time

Trekt Paul zich de massale kritiek nou écht niet aan? “Neeeee. Daar lig ik niet wakker van. Ranking the Stars is ooit als cultprogramma bedacht en werd nu ingezet op primetime op de zaterdagavond. Maar goed, het scoorde niet goed en dat ligt dan ook aan mij. En dat is prima.”

Nou, het zal er in elk geval niet aan bijdragen dat Paul voor andere projecten wordt gevraagd. En het is al zo stil. “Ik word minder gevraagd, dat is gewoon zo. Er staat een jongere generatie klaar. Terecht dat die ook kansen krijgt. Toch was er vorig jaar een fase dat ik dat best lastig vond.”

Even wennen

Paul is niet meer zo gewild. Is hij nu een B-ster? “Ik moest er wel even aan wennen. Een jaar of twee geleden dacht ik: ‘Dit wordt helemaal niks met mij.’ Ik stond op het punt om dingen aan te nemen, die ik normaal zou afwijzen. Alleen maar om bezig te blijven. Nu is er meer berusting. Het rupsje-nooit-genoeggevoel is weg.”

Hij besluit: “Maar er is genoeg om te kiezen, hè? Ik ga weer het theater in, met de cabaretmusical We zijn toch familie, en ik heb ja gezegd tegen een ander tv-programma.”