Duncan Laurence wekt ergernis met depressief epistel: ‘Zucht’

Duncan Laurence is inmiddels bekender van zijn paniekaanvallen en zijn emotionele dingetjes dan van zijn muziek. Nu heeft hij weer een heel emo epistel geschreven. “Hij heeft het zó lastig!”

© NPO

Het is echt niet te filmen: bijna elke Nederlandse artiest droomt van succes buiten de landsgrenzen, en Duncan Laurence had dat met zijn Songfestival-liedje Arcade te pakken. Wat er volgde? Paniekaanvallen, depressies, allemaal moeilijk, allemaal lastig, klagen, klagen, zwaar, zwaar. Oftewel: helemaal niet gemaakt voor de showbizz.

Zwáááár

Duncan heeft nu echt een héél epistel op Instagram gezet over hoe zwáááár de afgelopen jaren wel niet waren. “Vijf jaar geleden explodeerde mijn carrière uit het niets, en eerlijk gezegd denk ik niet dat ik er klaar voor was. Alles waar ik van had gedroomd gebeurde zo snel, dat ik nauwelijks tijd had om adem te halen.”

Dat ademhalen begon pas toen hij een mondkapje op kreeg. “Het verwerken van alles kwam pas later, tijdens de lockdown, toen het leven plotseling stil stond. Toen kwam alles binnen: de veranderingen, de druk, het constant moeten aanpassen. Al die verschuivingen eisten hun tol op mij, mentaal en fysiek.”

Verloren

Het was héftig, aldus Duncan. “Er waren zware dagen, dagen waarop ik mezelf niet herkende. Maar muziek bracht me altijd weer terug. Zelfs toen ik me verloren voelde of vastzat in slechte beslissingen — zoals die vreselijke contracten waar je over hoort, maar nooit denkt dat je ze zelf zult ondertekenen — was het de muziek die me op de been hield.”

“Ik vertrouwde de verkeerde mensen. Ik tekende contracten die me in een soort limbo hielden, wachtend op dingen die nooit doorgingen. Releasedata werden uitgesteld, budgetten verdwenen — het was frustrerend en hartverscheurend. Het voelde alsof elke keer dat ik iets stevigs opbouwde, de fundering instortte. Alsof ik een huis probeerde te bouwen van zandkastelen.”

Wijzend

Ehh, kan Duncan ook een beetje de hand in eigen boezem steken? Het is ook echt héél lastig werken met een artiest die op het laatste moment overal wegrent omdat hij een paniekaanval heeft. “Ik heb geleerd om te stoppen met wijzen naar anderen.”

“De afgelopen maanden heb ik mezelf beloofd om naar binnen te kijken, verantwoordelijkheid te nemen voor mijn keuzes en mijn eigen behoeften voorop te stellen. Dus ben ik helemaal opnieuw begonnen, heb ik gepakt wat er nog over was, en ben ik een nieuw pad gaan bouwen.”

Wat vindt Evert?

Privé-baas Evert Santegoeds kan het allemaal niet aanhoren. “Die is ook weer op z’n sombere wolkje gaan zitten. De verkeerde mensen vertrouwd, en daardoor kwam het allemaal maar niet van de grond. Volgens mij kwam het ook niet van de grond omdat hij een jaar lang uitgeput was, toch?”, zegt hij in de podcast Strikt Privé.

Collega Jordi Versteegden: “Ja, hij is gewoon heel erg onzeker, eigenlijk al vanaf het begin van zijn carrière in de spotlights na dat Songfestival. Moet hij het wel willen eigenlijk, dat vraag ik me af.”

Fantastisch

Evert vindt het zonde van zo’n jongen. “Hij kan natuurlijk fantastisch zingen, maar als het allemaal zóveel moeite kost met paniekaanvallen en weet ik veel en dan weer naar andere mensen wijzen dat het allemaal niet lukt… Ik zou zeggen: je hebt een podium gehad, je hebt het Songfestival gewonnen, er ligt een wereld voor je open.”

“Hij had meer dan een miljard streams en was hartstikke succesvol. Mensen weten wel wie Duncan Laurence is en dat moet je toch verder kunnen uitbuiten dan hij tot nu toe gedaan heeft. Hij is ook zo lástig, zo móeilijk, zo zwaar op de hand. Jongen! Geniet van je succes! Het duurt maar even!”

Donkere maand

Jordi vindt die Duncan maar een zwaarmoedige vent. “Het is de donkere maand december en nou, die maakt hij niet echt lichter met dit bericht.”

Evert: “Nee, als ik Duncan Laurence zie dan schuift de maan vanzelf voor de zon.”