Johnny de Mol tóch weer terug als talkshowhost: ‘En kritiek dan?’

Het was vorig jaar een drama: Johnny de Mol als presentator van De Oranjezomer. Hij is alles behalve een geboren talkshowhost en zorgde voor weinig chemie aan tafel. Tóch gaat hij het weer doen…

© SBS

Het heeft zo z’n voordelen om de zoon van de baas te zijn. Waar anderen na een moeizaam tv-avontuur waarschijnlijk even op de reservebank belanden, krijgt Johnny de Mol gewoon weer een nieuwe kans als talkshowhost. Hij mag aankomende zomer, ondanks de kritiek van vorig jaar, tóch weer een paar weken De Oranjezomer gaan doen.

Johnny reageert

Vorig jaar kreeg Johnny bepaald geen staande ovatie voor zijn optreden. Kijkers en tv-volgers vonden het allemaal nogal houterig en geforceerd ogen: gesprekken kwamen stroef op gang, grapjes voelden ingestudeerd en de chemie aan tafel wilde maar niet echt ontstaan. Het leek vaak alsof iedereen zichtbaar zat te werken om de boel draaiende te houden.

En toch mag de zoon van John de Mol het nu weer proberen. Hoe kijkt hij dan naar de kritiek? “Er gebeurde heel veel in het nieuws destijds; de oorlog met Oekraïne, de val van het kabinet. Dus in plaats van een luchtig entertainmentprogramma moest ik het ineens over kernkoppen gaan hebben”, zegt hij in De Telegraaf.

Niet scherp genoeg

Ditmaal zal het volgens Johnny veel beter gaan. “Door alles wat er speelde, was ik niet scherp genoeg. En het is geen excuus, want als je zoiets presenteert, moet je er staan. Maar ik weet wel dat ik nu veel beter in de wedstrijd zit.”

Hij doelt op de stress die hij had door de beschuldiging van poging tot doodslag van zijn ex Shima Kaes. “Het is niet te beschrijven wat zoiets met je doet. We waren al vier jaar uit elkaar en hadden af en toe nog gewoon contact.”

Depressie

Het waren afschuwelijke jaren, aldus Johnny. “Ik heb tegen een burn-out of een depressie aangezeten. Of er misschien zelfs wel in gezeten. Hoewel ik niet dol ben op labels. Meer om aan te geven dat er dagen waren dat ik liever mijn bed niet uitkwam. Ik bleef niet liggen, hoewel de verleiding heel groot was.”

Hij heeft nooit naar de drank gegrepen, besluit hij. “Hoewel ik wel van een drankje hield, nog steeds trouwens, zocht ik de troost in eten. Als een kleuter ging ik stiekem helemaal los. Echte eetbuien. Dus in plaats van dat mijn vrouw mijn adem ging ruiken of ik niet te veel had gedronken, kleefde er bij mij een klodder pindakaas aan mijn bovenlip.”